Articles
IO-pages
May 2004
By: Antonie Deelen
Hink - stap - sprong
De Brabantse progmetalformatie Peanuts hinkte de laatste jaren op twee gedachten: doorgaan onder een vlag die de lading al lang niet meer dekte, of onder een andere groepsnaam opnieuw beginnen. Halverwege 2003 werd de stap dan toch gezet: Peanuts werd Day Six. De band bracht even later het zeer sterke album Eternal Dignity uit. Robbie van Stiphout (gitaar,zang), Daan Liebregts (drums), Nick Verstappen (bas) en Dolf van Heugten (toetsen) hadden daarmee de laatste sprong richting volwassenheid gezet.Als je zo'n naamsverandering ondergaat, maak je dan in feite een nieuwe start?
Robbie van Stiphout: "We moesten inderdaad weer bij nul beginnen en echt weer wat opbouwen. De mensen kochten eerder onze CD's omdat ze ons kenden en omdat ze het leuk vonden om iets van ons te hebben, we waren immers nog zo jong. We werden echter nauwelijks opgepikt door het genre waarin wij het eigenlijk moesten zoeken en daar kon die naam wel eens een reden van zijn. Je word toch niet echt serieus genomen als de naam Peanuts op een affiche staat. Maar omdat we als Peanuts toch een zekere reputatie hadden opgebouwd, vroegen we ons af of we die naam wel moesten veranderen. Uiteindelijk hebben we dat in oktober 2003 toch gedaan en het heeft beter uitgepakt dan we vooraf hadden verwacht". Ondertussen zijn we niet overdreven jong meer en moeten we het echt van de muziek hebben. We merken dat we nu wél door de progfans opgepikt worden."
Het verschil met de vorige CD, Be Careful What You Wish For..., is aanzienlijk. Op alle fronten heeft de groep progressie gemaakt. Is dat een logisch gevolg van het feit dat jullie ouder zijn geworden?
Dolf van Heugten: "Gedeeltelijk wel, maar er zijn meer redenen. We hebben ruim een half jaar lang weinig opgetreden en ons helemaal gericht op die nieuwe CD. Omdat we de mogelijkheid hebben om alles zelf vast te leggen, hebben we het gehele album als pre-productie opgenomen. In de studio hebben we dat nog eens over gedaan, alleen met beter materiaal. De twee weken studiotijd werden verdeeld over ruim een half jaar, zodat we telkens met tussenpauzes hebben opgenomen. Zo was bijvoorbeeld een gedeelte van Legend Of The Hollow al vastgelegd, maar miste er nog een gitaarsolo. We hadden toen twee weken de tijd voor die ene solo. Met de toetsenpartijen en de zang is dat ook zo gegaan. Het uitgangspunt was namelijk dat ieder nootje en ieder geluidje goed te horen moest zijn".
RvS: "Daar komt nog bij dat we langer met elkaar samenspelen, we voelen elkaar beter aan. Dankzij repetities en optredens ben je soms zes of zeven keer per week samen aan het musiceren. Ik denk dat wij op dit moment als een professionele band werken, we hebben alleen het inkomen niet".
Is dat de stap die jullie nog zouden willen maken?
RvS: Absoluut, wij zouden allemaal full-time met de band bezig willen zijn, zonder dat we financieel afhankelijk moeten zijn van een andere baan. We zijn echter realistisch genoeg om te weten dat zoiets in Nederland, in ons genre, niet mogelijk is. "Maar, het is niet onze eerste ambitie om van Day Six te kunnen leven. We willen gewoon zoveel mogelijk met muziek bezig zijn, soms zelfs tegen het extreme aan. Voor de opnames van deze CD hebben we allemaal vrije dagen moeten opnemen. Iedereen reed 's morgens naar zijn werk en wij reden naar de studio, dat is toch fantastisch. Wat we wél nog eens zouden willen bereiken, is dat iemand als Steven Wilson onze CD zou produceren. De producties van Porcupine Tree of Opeth zijn echt geniaal. Niet alleen de muziek, maar ook het geluid. Heel dynamisch en alles is goed te horen". DvH: "De hoofdzaak is dat we de muziek kunnen maken waar we echt van houden. Wat we daarmee bereiken is meegenomen. Zolang je zelf kunt zien dat je nog vooruit gaat, heb je eigenlijk al veel bereikt. Het gaat waarschijnlijk toch wringen als je alleen maar in de repetitieruimte zit en goede muziek maakt, maar daar niet verder mee komt. Als wij lovende recensies en goede reacties krijgen, die op hun beurt weer zorgen voor nieuwe optredens, dan voelt het gewoon lekker aan."
In IO-Pages werd jullie muziek omschreven als een kruising tussen Metal en Pink Floyd. Zelf hoor ik er ook Uriah Heep en Deep Purple in terug. Hebben jullie iets met bands uit de jaren zeventig?
RvS: "Naar die oudere groepen hebben we eigenlijk nooit geluisterd, wel naar hedendaagse bands als Dream Theater of Ayreon. Die zijn op hun beurt echter weer beïnvloed door bands uit de jaren zeventig. Indirect zijn er dus wel bepaalde invloeden. Pas als iemand roept dat we op Pink Floyd lijken, gaan we daar eens naar luisteren. We beschouwen het wel als een groot compliment want zij waren grensverleggend. Van Uriah Heep heb ik pas geleden een DVD gezien en inderdaad, dat zit goed in elkaar. Tegenwoordig wordt het bewust allemaal wat technischer gemaakt. Als je kijkt naar die DVD over de totstandkoming van Dark Side Of The Moon, dan zie je dat Pink Floyd sfeer opbouwt met slechts twee akkoorden, die ze tien minuten lang volhouden. Dat ga je nu niet meer verzinnen. Tegenwoordig moeten er in die tijd zeker veertig tempowisselingen hebben plaatsgevonden".
Water & Stones, is dat jullie Dust In The Wind?
DvH: "Water & Stones is niet bewust geschreven om er commercieel succes mee te boeken. We maken nummers van tien minuten, waarmee we steeds verder verwijderd raken van het gemakkelijke succes. We zijn ons daarvan bewust en staan er voor 100% achter. Maar daardoor was het vooraf moeilijk te beoordelen hoe die CD ontvangen zou worden. Hoe wordt er geluisterd naar een song als The Crypt, dat een kwartier duurt? Daarom wilden we beslist een ballad, een rustpunt op de CD. Het hoefde niet eens radiovriendelijk te zijn, maar het moest gewoon een lekker open stuk zijn, iets toegankelijker dan de rest."
Bij veel progmetalbands bestaat de muziek uit zware gitaren en flitsende keyboardsolo's. Die laatste kom je bij jullie niet veel tegen.
DvH: "Ik houd er niet zo van om alleen maar moeilijke dingen in de muziek te verwerken, ik vind de sfeer veel belangrijker. Het is veel mooier om een overgang tussen twee stukken geleidelijk aan te laten verlopen, dat kan je de muziek gemakkelijker oppikken. Dat snelle en technische heeft onze aandacht in ieder geval niet. We hebben ons deze keer heel erg bezig gehouden met het minder vol proppen van de muziek. Als vroeger de één iets vets deed, dan wilde de ander dat ook, dat gaat gewoon niet". RvS: "Ik denk dat dit ook een reden is waarom we soms vergeleken worden met bands als Pink Floyd. Wij zijn nog steeds meer op sfeer gericht dan op techniek. Dan hoeft niet iedereen te laten horen wat hij allemaal kan. We proberen wel veel uit tijdens de repetities. Soms is het Rock 'n Roll of Jazz, soms borduren we voort op een sequencerloopje, zodat we die spacy dingen krijgen. Daar staan we allemaal voor open, waardoor het absoluut niet te zeggen is welke kant we opgroeien. Het belangrijkste is dat iedereen zijn ei kwijt kan."
Komt er weer een nieuwe CD, of is de trukendoos nu leeg?
DvH: "De trukendoos is absoluut niet leeg. Er zijn ideeën genoeg, ook al is het altijd moeilijk om deze aan elkaar te passen. Die nieuwe CD komt er gegarandeerd. Maar Eternal Dignity loopt op dit moment nog zo lekker, dat we daar natuurlijk eerst eens flink van gaan genieten. Daarom houden we ons op dit moment voornamelijk bezig met optredens. Nu leest men interviews en recensies in de bladen en van daaruit worden we gevraagd voor optredens. Nee, de expansie is er bij ons nog lang niet uit".