Album Reviews
Progwereld
By: Rob van Oosten
Eternal Dignity - Day Six
Day Six is een jonge band die eerder opereerde onder de naam
Peanuts. De band
heeft een aantal prijzen gewonnen, hetgeen hen een aantal dagen studiotijd
opleverde. De basis voor het album Eternal Dignity is zodoende gelegd. De
gewonnen studiotijd was echter niet voldoende voor het volledige album en men
heeft zelf ook nog de nodige tijd gehuurd. En dat is te horen, want de muziek is
goed uitgebalanceerd op de cd gekomen. Ondanks de zo nu en dan toch redelijk
complexe muziek, het gebruik van geluidsfragmenten en koor, klinkt het geheel
lekker transparant en zijn de verrichtingen van alle bandleden duidelijk te
volgen.
De cd gaat lekker
voortvarend van start met het uit drie delen opgebouwde
Legend Of The Hollow.
Lekker vette orgelpartijen, afwisselend gitaarwerk, gebruik van samples en de
goede zang van Robbie van Stiphout zijn perfect in evenwicht. De breaks en
sfeerwisselingen doen natuurlijk aan en zijn een vloeiend geheel, zodat het
prettig luisteren is naar de cd. Ik ben een fan van mystieke Oosterse invloeden
in muziek en dan kom je met Eternal Dignity volledig aan je trekken. Door
het gebruik van een (kinder)koor doet
The Law Of The Web me denken aan
het nummer
Silent Revolution van
Eloy. Ook in dit nummer is de
afwisseling weer troef, het ene moment rustig en het andere weer massaal of
lekker vlot en stevig.
Dark Tower kent een spookachtig, bijna
Black
Sabbath-achtig, begin. Een sfeertje dat gedurende het nummer nog een aantal
maal voorbij komt, want de basis, het thema, wordt nooit uit het oor verloren.
No-one Lives Forever
kent een rustig begin met zo nu en dan een stevige oprisping en versnelling. Het
geheel komt nogal onheilspellend over door het gebruik van donkere, sferische
toetsenpartijen en een bijna fluisterend tekstgedeelte. Nog geen vier minuten
duurt de ballade
Water & Stones. Een ballade van het zuiverste water
met de vertrouwde ingrediënten zoals die in een ballade horen te zitten, zoals
daar zijn: akoestische gitaar, rustig voortkabbelend toetsenspel, emotionele
zang, gloedvolle gitaarsolo maar als extraatje het koor uit
The Law Of The
Web. Het opvolgende
Day VI start met een geluidsfragment om
vervolgens weer te ontspinnen in een heerlijk afwisselend nummer. Subtiel
toetsenspel, gevoelige gitaarsolos worden ondersteund door afwisselend
drumwerk en een dragend basgeluid dat goed waarneembaar in het geluidsbeeld zit.
Het laatste, tevens
langste nummer van de cd,
The Crypt, sluit het geheel op doeltreffende
wijze af. Nog eenmaal komen alle sterke punten (en dat zijn er heel wat) van de
cd voorbij als een op maat gesneden kostuum. Nergens gaan de bandleden zich te
buiten aan technische krachtpatserij, maar alles staat in het teken van de
compositie. Hierdoor luisteren ook de ingewikkelde stukken met veel breaks
lekker makkelijk weg, zoals halverwege dit nummer.
Een heerlijk afwisselend
album waarop (veel) gebruik wordt gemaakt van geluidsfragmenten en Oosterse
invloeden die de muziek net een beetje extra geven en dat alles in uitstekende
nummers met kop en staart. Hierdoor is dit een cd is geworden die uitsteekt
boven de grote stroom van progrock-metal-uitgaven die er in het najaar van 2003
verschijnen.
[ « back ]